ประตู  2  บาน  บานหนึ่งดึง  บานหนึ่งผลัก
ประตูมีไว้เปิด-ปิด
ประตูมีไว้เข้า-ออก
ประตูจึงไม่ต่างอะไรกับจิตใจของเรา
เวลาเราทุกข์  นั่นเป็นเพราะเราเปิดรับความทุกข์
และไม่ยอมเปิดใจรับความสุขที่จะนเข้ามา
ประตูจึงทำหน้าที่ทั้งเปิดรับสิ่งดีและสิ่งไม่ดี
จิตใจของเราก็ทำหน้าที่เปิดรับความสุขแปดรับความทุกข์
บางคนใช้ชีวิตแบบประตูที่ปิดตาย
ไม่ยอมปลดปล่อยตนเองออกจากความทุกข์
ได้แต่ปิดตายและกักขังตัวเองไว้
ไม่ใยดีต่อความสุขที่ตนเองมีสิทธิได้รับ
บางคนพอเปิดประตูไม่ได้ก็พาลเอากับตัวเองและผู้อื่น
เอาแต่โกรธขึงผู้อื่นไม่ยอมมองย้อนส่องตน
การมัวแต่เพ่งโทษของคนอื่น
จึงรังแต่ทำให้เรากักขังตัวเราไว้กับความทุกข์
สิ่งที่เราควรทำคือศึกษาความผิดพลาดของผู้อื่น
แต่ให้เรานำข้อผิดพลาดนั้นมาเป็นบทเรียนของตน
ไม่ประพฤติไปตามนิสัยแย่ๆเหล่านั้น
ให้รู้ว่า..บางครั้งที่เปิดประไม่ได้ไม่ใช่เพราะประตูปิดตาย
อ่านดูด้วยว่าประตูบานนั้นเปิดยังไง ดึง,ผลักหรือว่าเลื่อน
ไม่มีประตูใดที่ปิดตาย  มีแต่ใจที่ปิดตายเท่านั้น
ที่ไสมารถให้อภัยใครได้แม้แต่ตัวเอง
หลายคนใช้ชีวิตแบบดึงทั้งที่ประตูบอกให้เลื่อน
ฝืนดึงจนบางทีประตูพัง.....
หลายคนใช้ชีวิตแบบผลัก ทั้งที่ประตูบอกให้ดึง
ประตูที่แท้จริงคือประตูที่ไร้ประตู
ชีวิตที่แท้จริงคือชีวิตที่เข้าใจชีวิต
...แล้วคุณล่ะใช้ชีวิตแบบไหน